از آخرین بازی که اومدم و برات نوشتم خیلیی وقته که میگذره.بعد از آخرین بارجچند بار اومدم اینجا.اما دست و دلم به نوشتن نرفت و برگشتم... دست خالی چه نوشتنی داره؟تو هنوز با من غریبی... هفته قبل بود که بازم مزاحمت شدم و برای هزارمین بار بلاک کردی و بهت افتخار کردم اما بازم نتونستم باهات رف بزنم... اما یکی دوشب بعدش و قضیه مزاحمتای رضا دو دلم کرد.یا رضا انقد بی شرف و عوضیه که قصد صحبت با منو اشتهو قصد مخ زدن،یا از طرف تو بوده و بهم شک کرده بودی و بدتر در بدتر! بهرحال با رضا به تیپ و تاپ هم زدیم.کمتر حرف میزدیم و توم که انگار کلا با من مشکل داری.امروزم که رفتار بیشعورانه رضا و خریدپرتقال و سر بیست تو

دیروز بود که بابت گم شدن جارو ازت خواستم تو وسایل رضا رو بگردی.خداااااا میدونه چی کشیدم تا دیدمت و چی کشیدم تا تونستم خودمو راضی کنم که صدات کنم.وای خدا.قرن ها بود چنین حسی بهم دست نداده بود.قلبم داشت کنده میشد.سرم داغ شده بود.از مریم شر و شور که به هیشکی جواب درست و حسابی نمیده خبری نبود که نبود!وای خدای مهربون من.داشتم میمردم.گذاشتم یکم آروم شدم و...بلاخره صدات کردم.با هزار تته پته و لال شدن و خجالت و ترس و سردرد حرفمو گفتمو منظورمو رسوندم که گشتی و اومدی گفتی نبود.نمیدونی چقد خوشحال بودم از صحبت کردن باهات.تو رفتی اما نه لبخند رو لبام رفت نه عشقت!دوباره از اول عاشق شدم انگار... هعی خدا.چرا